ÖZET

Bu araştırma Yalova ilçesi kesme çiçek yetiştiren tarım işletmelerinde yapılmıştır. İşletmelerin yıllık faaliyet sonuçları analiz edilmiş ayrıca, işletmelerin arazi ve işgücü kaynaklarını en iyi değerlendirecek ürün bileşimleri doğrusal programlama yöntemi ile saptanmıştır.

İşletmeler üç büyüklük grubuna ayrılmış, I. gruptan 33 işletme, II. gruptan 34 işletme, III. gruptan 14 işletme tesadüfi örnekleme yöntemine göre seçilmiştir. Seçilen bu işletmelerin 1982-1983 üretim dönemine ilişkin verileri analiz edilmiştir.

Elde edilen sonuçlara göre;

İncelenen işletmelerde bir çiftçi ailesi ortalama 5 nüfusludur. Ana işgücü kaynağını oluşturan 16-49 yaş grubundaki nüfusun toplam nüfus içindeki oranı %54.8’ dir. Nüfusun okuma-yazma oranı % 91’ dir.

İşletmeler ortalama 987.9 adam işgününe sahiptir. İşgücünün %3.4’ü işletme dışında diğer faaliyetlerde kullanılmaktadır. İşgücünün yeterli olduğu işletmelerde de ücretli işgücü kullanıldığı gözlenmektedir.

Ortalama işletme arazisi genişliği 8.6 dekardır. İşletme arazisinin %45.8’i kesme çiçek, %21.3’ü tarla, %13.6’sı meyve-sebze arazisidir. Diğer araziler %19.3 oranındadır. İşletme arazisinin %85’i mülk, %15’i kira ile tutulan arazilerden oluşmaktadır.

İşletmelerde aktifin %93.7’si arazi varlığından, %6.3’ü işletme varlığından oluşmaktadır.

İncelenen işletmelerde, işletme başına tarımsal gelir 1280180 TL dir. İşletmeler ortalaması olarak, brüt hasıla içinde en büyük payı bitkisel üretim almaktadır. Bitkisel üretim değeri içinde, kesme çiçekçiliğin payı daha yüksektir.

Toplam işletme masrafları içinde sabit masraflar %52.2, değişken masraflar %47.8 oranındadır.

Her 100 TL lık aktife karşılık elde edilen net hasıla 8.25 TL dir.

ÖZET

Bu çalışma temelde, Hatay, Adana, İçel, Konya, Isparta, Antalya, İzmir, Bursa ve İstanbul illerinden seçilmiş 38 dışsatımcı firmadan elde edilen veriler değerlendirilerek hazırlanmıştır. Yine bu veriler, daha dar kapsamda, soğuk depo işlemleri, paketleme evleri ve elma üreticileriyle yapılan görüşmelerin sonucunda elde edilen bilgilerle test edilmiştir.

ÖZET

Türkiye’nin her bölgesinde sebze üretimi yapılabilmektedir. Ancak Akdeniz, Ege ve Marmara bölgeleri toplam üretimin %63 ü, ekiliş alanının %55 i ile en önemli üretim bölgeleridir. Ege ve Marmara açıkta yetiştiricilikte, Akdeniz bölgesi de örtü altında yetiştirilen sebzelerin üretim merkezleridir.

Ege ve Marmara bölgesinden 80, Akdeniz bölgesinden seçilen 55 işletmeden elde edilen veriler analiz edilerek sebzeciliğin genel durumu yansıtılmaya çalışılmıştır.

Sebze üreten işletmeler ortalama beş nüfusludur. İşletme yönetiminden sorumlu olan yöneticiler beş yıllık zorunlu eğitimlerini tamamlamışlardır. Örtü altında sebze yetiştiren işletmelerde birey sayısı ve yöneticinin öğrenim düzeyi açıkta sebze yetiştiren işletmelerden daha yüksek bulunmuştur.

Sebze üretimi küçük alanlarda ve ürün türlerine göre parçalanmış olarak gerçekleştirilmektedir. Açıkta sebze yetiştirilen işletmelerde toplam arazinin %44,4 i, örtü altında sebze yetiştirilen işletmelerde %23,5 i sebze üretimine ayrılmıştır. İşletmelerde işlenen toplam arazilerin %33 ü kiracılıkla, %6.2 si ortakçılıkla edinilmiştir.

Sebze üretiminde işgücüne duyulan gereksinim diğer tarım ürünlerine göre daha oldukça yüksektir. Örtü altı sebze yetiştiriciliğinde işgücü isteği, açıkta yetiştiriciliğine göre daha fazladır. Bakım ve hasat işlemlerinin sık sık tekrarlanması işgücü isteğini artıran e önemli faktörlerdir.

Açıkta sebze yetiştirilen işletmelerde %50 oranında kendi tohumluğunu kullanma söz konusu iken, bu oran örtü altında yetiştiricilikte %19’ dur. Tohumlara duyulan güvensizlik, örtü altında yetiştirilen sebze türlerinde çok daha düşük düzeydedir.

Sebze fiyatları aylara ve yıllara göre oldukça değişkenlik göstermektedir. Kışlık sebzelerde fiyat dalgalanma katsayısı düşük, örtü altında üretilen sebze türlerinde fiyat dalgalanma katsayısı daha yüksektir.

Sebzeler Üretici-Komisyoncu-Perakendeci kanalı ile tüketiciye ulaşmaktadır.

Sebze üreticileri, üretimde kullanılan girdilerin fiyatlarının yüksekliği ve sebze fiyatlarının düşüklüğünü ve değişken oluşumunu en önemli sorun olarak ileri sürmektedirler.

Anahtar Kelimeler: Sebze İşletmeleri, Pazarlama, Üretim Tekniği, Üretici Sorunları

ÖZET

Ege ve Marmara Bölgesi açıkta sebze yetiştiriciliğinin yapıldığı yapıldığı en önemli bölgelerdir. Bu bölgeden seçilen 80 işletmeden elde edilen veriler , Türkiye’de sebze üretiminin küçük alanlarda parçalı ve dağınık olarak yapıldığını ortaya koymuştur. İşletmelerde toplam arazinin %44.5’i sebze üretimine ayrılmıştır.

Ortalama 5 nüfuslu sebze işletmeleri, işledikleri arazilerinin %31.7 sini kiracılıkla, %4.5 ini ise ortakçılıkla edinmişlerdir.

Domates, biber, patlıcan, kavun-karpuz gibi meyvesi yenen sebzeler ekiliş alanı bakımından diğer sebze türlerine göre işletmelerde daha fazla yer almıştır.

İncelenen işletmelerin %46 sı kendi üretimlerinden tohumlarını ayırmakta ve kullanmaktadır. İşletmelerde kendi tohumunu kullanma alışkanlığı devam etmektedir. Domates, hıyar, patlıcan ve karnabahar tohumu temininde özel kuruluşlardan yararlanma daha fazladır.

Uygulanan üretim tekniklerine bağlı olarak sebze türlerine göre işgücü kullanımı değişmektedir. Kavun-karpuz 45.7 saat/dk ile en düşük, hıyar 151.8 saat/dk ile en fazla işgücüne gerek duyulan sebze türleridir.

Sebze türlerine göre üretici eline geçen fiyatlar değişkenlik göstermektedir.

Sebze üreticileri girdi fiyatlarındaki yüksekliği (%34) girdilere duydukları güvensizliği (%17), sulu alanların azlığı ve sulama yetersizliğini (%12) , bilgi noksanlıklarını (%8) en fazla sorun olarak dile getirmişlerdir.

Üreticiler oluşan fiyatların düşüklüğünden (%34.2), fiyatların kendi görüşleri dışında oluşmasından (%14), ödemelerdeki gecikmelerden (%10) ve hal organizasyonunun üreticiler lehinde işlemediğinden yakınmaktadırlar.

Sebzeler genellikle Üretici-Komisyoncu-Perakendeci kanalı ile tüketiciye ulaşmaktadır. İşletmelerin %66 sı halde, %22 si yerel pazarlarda, %12 si de bahçede ürünlerini alıcılara satmaktadır.

ÖZET

Çalışma; Türkiye’deki mantar üretici ve işletmelerinin yapısal durumlarını ve sorunlarını ortaya koyup incelemek ve bunların çözümlenmesinde gerekli tarımsal yayım çalışmalarının neler olabileceğini saptamak amacıyla, ülke çapında 67 il merkezi ayrı ayrı ele alınarak yürütülmüştür.

Konuya ilişkin orijinal nitelikli veriler; proje çerçevesinde geliştirilen, anketler yardımıyla gayeli örnekleme metodu ile seçilen 70 mantar üreticisi ve işletmeden derlenip, projenin amacına uygun analiz edilerek değerlendirilmiştir.

ÖZET

Dünya çilek üretiminin %48.6’sı Avrupa ülkelerinden sağlanmaktadır. A.B.D., Japonya, Polonya, İtalya ve Fransa önemli üretici ülkelerdir. Türkiye’nin dünya toplam çilek üretimindeki payı %1.3 düzeyindedir.

Bu çalışmada çilek üretiminin yoğun olduğu Bursa-Zonguldak ve İçel illerinden seçilen 55 işletmeden elde edilen verilerden yararlanılarak üreticilerin sosyo-ekonomik yapıları ve çilek üretimi teknikleri analiz edilmiştir.

Çilek üretiminden sorumlu yöneticiler ortalama 45 yaşlı, 5.2 yıl öğrenimli ve 14 yıllık çilek üretim deneyimine sahiptir. İşletmelerde ortalama nüfus altıdır. Toplam işletme arazisinin %10.2’si çilek üretimine ayrılmıştır.

Örtü altı yetiştiriciliği Akdeniz bölgesinde yayılmıştır. İşletmelerin %3.6’sında görülen örtü altı yetiştiriciliği, toplam çilek ekiliş alanlarının %8.2’sini oluşturmaktadır.

Akdeniz bölgesinde Şubat ayının II. haftasında başlayan çilek hasadı Temmuz ayına kadar, Marmara ve Batı Karadeniz bölgesinde Mayıs’tan Temmuz ayı ortalarına kadar devam etmektedir. İşletmelerde ilk hasat ile son hasat arasında geçen süre İçel ilinde 93 gün, Zonguldak ilinde 31 gün, Bursa ilinde 21 gündür.

Birim alandaki fide sayısı yörelere göre değişmektedir. İçel ilinde 10800 adet/ha olan sayı, Zonguldak’ta 5520 adet/ha, Bursa’da 500 adet/ha’dır.

Ortalama verim bitki başına I. yıl 51 gr. , II. yılda 145 gr., III. yılda 137 gram bulunmuştur. Tioga, Aliso, Pocahontas çeşitleri ülke düzeyinde yayılmış önemli çeşitlerdir. Yerli ve yeni çeşitlere istek düşük düzeydedir.

Çilek fidesi sağlamada tarım örgütlerinin yeterli olduğu söylenemez. Üreticiler kendi bahçesinden ya da çevresinden edindiği fideleri üretim amacıyla tekrar kullanmaktadır.

Akdeniz bölgesinde işletmelerin %75’inde karşılaşılan malçlamaya diğer bölgelerde rastlanılmamaktadır. Çilek üretiminde bir yılda dekara 378 saat işgücü kullanılmaktadır.

Çiftlik gübresi yanında saf madde olarak dekara 3.2 kg N, 2.6 kg P₂O_5, 1.1 kg K₂O₅ kullanılmıştır. Genelde kompoze gübreler ve amonyum nitrat en çok kullanılan gübrelerdir.

Çilek pazarlamasında Üretici-Mahalli Alıcı-Perakendeci-Tüketici en çok işleyen kanaldır.

ÖZET

Türkiye’de T.S.K. ve Birliklerinin ilgili tarımsal ürünlerin pazarlama düzenleri içerisinde ve ortaklar üzerindeki etkilerinin Marmara Coğrafi Bölgesinde (M.C.B.) test edilmesi, bu araştırmanın esas gerekçesi ve amacıdır. Bu amaçla, sofralık zeytin, zeytinyağı ve ayçiçeği ürünleri ve bu ürünler ile ilgili T.S.K. ve Birlikleri, makro düzeyde 19741984 dönemi ve mikro düzeyde de 1984 zaman kesitinde, çeşitli yönleri ile incelenmiştir. Söz konusu incelemeler için, gayeli örnekleme yöntemi ile, toplam 210 işletme ve 26 Birim T. S. Kooperatifi sörveye alınmıştır.

Söz konusu Birliklerin ortaklarına verdiği hizmetlerin ve ilgili ürün piyasasındaki etkinliklerinin düzeyi birbirlerinden farklı olduğu gibi, ortakların bu birliklerden yararlanma düzeylerinin de farklı olduğu saptanmıştır.

Sonuç olarak;

İncelenen T.S.K. ve Birliklerinin ürünler ile ilgili birer stok müessesesi olmadıkları ve pazarlama sisteminin, hammadde alımından, işleme ve tüketici eline geçinceye kadar ki, tüm aşamalarında, farklı düzeylerde de olsa, etkin bir yer aldığı belirtilmelidir.

Üreticilerin ve aynı zamanda ortakların T.S.K.ve Birliklerini bir ölçüde devletin alım müessesesi gözü ile baktıkları yolundaki yaygın kanı, bu araştırma ile de, üretici bazında doğrulanmıştır.

ÖZET

Türkiye’de sarımsak yetiştiren yedi ildeki altmış işletmeden elde edilen birincil veriler ile, Türkiye ve sarımsak yetiştirilen ülkelerdeki üretim, tüketim, işleme ve ticaretine ilişkin ikincil kaynaklardan sağlanan veriler birlikte analiz edilmiştir.

ÖZET

Bu çalışma, Türkiye’deki saksılı ve dış mekan süs bitkilerinin üretimi, pazarlama yapısı ve sorunlarını belirleyebilmek amacı ile yürütülmüştür. Bu amaçla özellikle, büyük şehirlerin Belediye Park ve Bahçeler Müdürlükleri, Orman Bölge Müdürlükleri, Özel İdare ve Özel İşletmeler, kısmen bizzat ziyaret, çoğunlukla da resmi kanaldan posta ile ankete alınmışlardır. Elde edilen veriler rakamsaldan çok yorumlanarak analiz edilmiştir.

Literatürde bildirildiği ve bu çalışma ile de belirlendiği gibi, ortalama on yıllık üretim deneyimi olan ve incelenen işletmeler, özellikle materyal temini konusunda tarım örgütlerinden pek yararlanamamakta ve kendi çabaları ile üretim ve büyümelerini sürdürmektedirler.

Çözümlenemeyecek önemde olmamakla birlikte, söz konusu sektörün bir takım sorunları olduğu belirlenmiştir. Bu sorunların tümü üretim ile ilgili olup, sektörün bugünkü gelişmişlik düzeyinde herhangi bir pazarlama sorunu söz konusu değildir. Bu da hızlı bir talep artışına karşın arzın yeterli olmadığının göstergesidir.

ÖZET

Bu çalışmada, armut üretiminin yoğunluk kazandığı Ankara, Bursa, Konya, Kocaeli, Sakarya, Manisa; Tokat ve Afyon illerinden seçilen işletmelerden sörvey yolu ile toplanan veriler değerlendirilmiştir. İşletmelerde uygulanan üretim teknikleri incelenmiş, üretimde kullanılan girdiler fiziksel değerler olarak verilmiştir.

Çalışmanın ilk bölümünde, ülke düzeyinde ikincil kaynaklardan elde olunan veriler analiz edilerek Türkiye’de armut yetiştiriciliğinin son yıllardaki üretim, verim, fiyat ve dış satım konularındaki gelişmeleri incelenmiştir.

İkinci bölümde sörvey çalışması yapılan işletmelerden elde olunan veriler değerlendirilmiştir. Ortalama işletme arazisi 53 da. olarak hesaplanmıştır. Bu arazinin %23 ü armut üretimine ayrılmıştır. Dekarda ortalama 25 armut ağacı bulunmaktadır. Armut ağaçlarının ortalama yaşları ise 16 dır. İşletmelerde 8 kişilik aile nüfusu bulunmaktadır. İşletmecilerin yaşı 46, öğrenim durumu ise ilkokul düzeyindedir.

Yörelere göre değişmekle birlikte incelen işletmelerde en yaygın armut çeşidi Williams’dır. Daha sonra Akça, Margarit ve Santa Maria çeşitleri gelmektedir.

Genel olarak bir üretim döneminde dekara 51.6 saat E.İ.G.’ ne ve 2.6 saat T.Ç.G. ‘ne gereksinim duyulmaktadır.

İşletmelerde ağaç başına ortalama verim 38 kg. olarak saptanmış olup bu miktar Türkiye ortalamasının üzerindedir.

Üretim masrafları içerinde işgücü-çekigücü masraflarının payı % 51.3 dür. Materyal masrafları % %24.5, genel giderler de % 24.2 lik pay almaktadır.

Üretilen armudun %3.7’si aile tüketiminde kullanılmaktadır. Üreticiler 100 TL’lık masrafa karşılık 158 TL. lık gelir elde etmişlerdir.

Çalışmanın sonunda üretici sorunları ve çözüm önerileri dile getirilmiştir.

Yetiştiricilikte karşılaşılan sorunlar içinde tekniğine uygun budama yapılamadığı, ilaç ve ilaçlama ile ilgili sorunları olduğu dikkati çekmektedir. Armut pazarlamasında fiyatların düşük oluşu, depolama olanaklarının azlığı ve kaliteli ürün olmayışı sorun olarak dile getirilmektedir.

Tüm bu sorunların, üretim ve pazarlama işlevinde yardımcı olacak üretici örgütlerinin kurulması ve Türk tarımında çözüm bekleyen yapısal sorunların giderilmesi sonucunda çözüm bulacağı söylenebilir.

ÖZET

Kiraz üretiminin yoğun olduğu Kocaeli, Manisa, İzmir, Konya, Afyon; Amasya, Tokat, Sakarya, Malatya ve Kütahya illerinden seçilen 83 işletmeden elde edilen verilerden yararlanılarak üreticilerin sosyo-ekonomik yapıları ve kiraz üretim teknikleri değerlendirilmiş ve analiz edilmiştir.

Kiraz işletmelerinin büyüklükleri en az 5, en çok 15 dekar arasında değişmektedir. Ortalama işletme büyüklüğü 8 dekar olup, işletme başına düşen ortalama ağaç sayısı 151 dir. Bu ağaçların ortalama yaşları ise 13, ağaç başına meyve verimi 27 kg (Türkiye ortalaması 26 kg) dır.

İşletmelerin %36 sında ara tarımı yapılmaktadır. Kiraz işletmelerinde kiraz fidanı dikim aralıkları çok değişik ölçülerde olup, 5x5 m ile 9x9 m arasında değişmektedir. Örneğe alınan işletmelerde kiraz bahçelerinin %35’inde toprak işleme elle(çapa, bel), %43’ünde traktörle, %21’inde ise hayvanla yapılmaktadır. İşletmelerde toprak işlemenin en yoğun olduğu aylar, yılın Mart, Nisan, Mayıs ve Ekim aylarıdır. Her işletme yılda en az bir, en çok üç kez çapa yapmaktadır. Kiraz işletmelerinde dekara işgücü-çekigücü gereksinimi olarak 24 saat/da E. İ. G. , 25 saat/da K.İ.G. ,17 saat/da traktör, 2.5 saat/da hayvan işgücü hesaplanmıştır.

Çalışma kapsamına giren işletmelerde üreticilerin 62’si budama yapmakta, geri kalanı ise yapmamaktadır. Kiraz bahçelerinde sulama aralığı 1 ile 8 kez olmak üzere yörelere ve bölgelere, hatta işletmelere göre değişmektedir. Kiraz işletmelerinde kiraz ağaçlarının yıl içindeki ilaçlama sayıları yöreye ve işletmeye göre 1 ile 4 kez arasında değişmekte ve bu sayı tüm işletmelerin %85’ini oluşturmaktadır. İşletmelerin geri kalan %15’i ise hiç ilaçlama yapmamaktadırlar.

İşletmelerde kiraz hasat işlemi genellikle elle yapılmakta olup, kadın işgücünden yararlanılmaktadır. Ağaç başına ortalama 5.4 saat erkek işgücü gereksinimi vardır.

Kiraz üreticisinin ürettiği toplam kirazın yaklaşık %90’ı pazarlanmakta, geri kalanı ise aile içi tüketimi için ayrılmaktadır. Toplam üretimin %43’ü üretici bahçesinde götürü olarak, %42’si halde, geri kalanı ise başka yollarla(manav, koop., sanayici) pazarlanmaktadır. Üretilen kirazın pazarlamasında 1 kg kirazın üreticiden çıkıp, halde toptan satıldıktan sonraki fiyat tutarının yaklaşık %25’i pazarlama masraflarını oluşturmaktadır.

ÖZET

Taze fasulye üreten işletmeler ortalama 33 dekar araziye sahip olup, bu alanın 3.1 dekarı fasulye üretimine ayrılmıştır. Üreticilerin %56’sı kendi tohumluğunu, %44’ü ise farklı kaynaklardan elde ettikleri tohumları kullanarak üretim yapmışlardır. Genellikle populasyon halindeki yerel çeşitler üretilmektedir.

İncelenen işletmelerin %86’sı tarımsal zararlılara karşı ilaçlı mücadele yapmaktadır. Phasalone, dimethoate ve deltamethrin gibi etkili maddeler kullanılmaktadır. Afitler, thripsler ve kırmızı örümcekler önemli zararlılar olarak belirtilmiştir. Fungusit kullanan işletmelerin oranı da %44 düzeyindedir.

İşletmelerin tümü inorganik, 1/3’ü de organik gübre kullanmaktadır.

Sulama taze fasulye üretimi için mutlak gerekli bir faaliyet olup, üretim döneminde ortaklama 8 kez sulama yapılmaktadır.

Gelir-gider analizleri sonucunda, tohum masraflarının %13.9, sırık masraflarının %29.7 oranında toplam masraflardan pay aldıkları saptanmıştır.

Taze fasulye üretiminde 26 gün yada 208 saat erkek işgücüne gerek duyulmaktadır. Dekara brüt gelir 305930 Tl., masraf ise 266230 Tl. olarak bulunmuştur.

Üretimi sınırlandırıcı ana faktörlerin sulama, tohum kalitesi ve pazarlama güçlükleri olduğu bildirilmiştir.

Sırık çeşitler taze tüketim, yer çeşitleri ise daha çok kuru tüketim için tercih edilmektedir.

Taze fasulye tüketimi kişi başına 9.5 kg/yıl olarak hesaplanmıştır. Ülke genelinde sevilerek tüketilen bir sebze türüdür. Renk, genel görünüm, kılçıksızlık ve kırılabilirlik satın alınırken göz önünde tutulan önemli özelliklerdir.

Genellikle etli ve zeytinyağlı pişirilerek tüketilmektedir.

ÖZET

Dünya kurusoğan ticaretinde %2.8’ lik paya sahip Türkiye, 84 bin hektarlık alanda 1 milyon 300 bin tonluk üretimi ile toplam dünya üretiminde beşinci sırayı almaktadır.

Bütün bölgelerde kurusoğan üretilebiliyorsa da, Orta Kuzey ve Marmara tarım bölgeleri üretimin yoğun yapıldığı bölgeler olarak bilinmektedir.

Kurusoğan yetiştirilen işletmelerde sebzeler yanında, genellikle tahıl ve endüstri bitkilerine daha çok yer verilmektedir. Soğan işletmelerinde ortalama 88 dekarlık arazinin %19’u kurusoğan üretimine ayrılmaktadır. Arazilerin %79’u mülk, %12’si kira ve %9’u ortakçılıkla edinilmektedir.

Soğan üreticileri 40-50 yaşlarında, 5-8 kişilik aileye sahip ve ilkokul düzeyinde öğrenimlidir.

Sakarya, Amasya ve Çorum illerinde doğrudan tohum, Nevşehir, Hatay, Bursa ve Balıkesir illerinde arpacık(küçük soğan) üretim materyali olarak kullanılmaktadır. Dekara kullanılan tohum miktarı 680 gram, arpacık ise 44 kg’ dır.

Üretici düzeyinde depolanan kurusoğan miktarının toplam üretim içindeki payı %29.5 olup, depo gibi kullanılan yerlerin %31’i aydınlatmadan, %47’si ızgaradan ve %28’i havalandırmadan yoksundur. Çürüme ve filizlenmeden dolayı % 24 oranında kayıpla karşılaşılmaktadır.

Soğan pazarlamasında hal organizasyonu işlememekte, ürün daha çok (%79) tüccarlara, mahalli alıcılara ve pazarcılara satılmaktadır. Alıcıların %88’i yuvarlak-basık, %12’si ise uzun tip soğanları tercih etmektedir.

Üretim masrafları içinde, materyal masrafları %21.5 işgücü-çekigücü masrafları %56.4, arazi kirası %15.7 ve diğer giderler %6.4’ lük paya sahiptir. Bir dekarlık kuru soğan üretiminde 122 saat işgücüne ve 2.1 saat çekigücüne gereksinim duyulmaktadır. Kurusoğan üreticiye kar sağlayan bir üretim faaliyeti olmayıp, mevcut üretim faktörlerinin daha düşük fiyatla işletmede kullanıldığı ve paraya dönüştürüldüğü faaliyet olarak tanımlanmaktadır.